بازنده کسی است که از برنده نشدن می‌ترسد

Little-Miss-Sunshine-3

در اسکار ۲۰۰۶ در میان ناباوری حضار، فیلمی در میان کاندیداها قرار داشت که حتی سازندگانش هم فکرش را نمی‌­کردند بتواند به چنین موفقیتی دست پیدا کند؛ میس سان‌شاین کوچولو. ساخت میس سان‌شاین کوچولو به دلایل مشکلات مالی حدود ۶ سال زمان برد و سرانجام در سال ۲۰۰۶ توانست در چهار رشتهٔ اسکار نامزد شود و اسکار بهترین فیلم­نامهٔ اوریجینال و بهترین نقش مکمل مرد را به خانه ببرد. اما این­ها تنها موفقیت‌­های میس سانشاین کوچولو نبود. درخشش فیلم در جشنواره­‌های مختلف و دریافت جوایز متعدد از جمله بهترین نقش مکمل زن و بهترین فیلم کمدی_موزیکال در گلدن­‌گلوب و درآمد بیش از ۶۰ میلیون دلاری برای فیلمی که در طول ۶ سال ساختش تنها ۸ میلیون دلار خرج برداشته بود، بخشی از موفقیت‌­های چشمگیر میس سان‌شاین کوچولو است. جاناتان دیتن و والری فریس به ­صورت مشترک کارگردانی این فیلم را بر عهده داشتند و فیلم بر اساس نمایشنامه­‌ای به همین نام از مایکل آرندت نوشته شد و توانست امتیاز ۷.۸ از کاربران آی‌­ام‌­دی‌­بی، ۹۱ از منتقدان راتن‌­تومیتوز و ۸۰ از داوران متاکریتیک دریافت کند؛ یعنی هم تماشاگران عمومی از آن راضی بودند و هم منتقدان و البته فیلم در جلب نظر منتقدان موفّق‌تر بود.

میس سان‌شاین کوچولو داستانی خانوادگی با محوریت دختر کوچک خانواده آلیو (به معنای زیتون) است. آلیو کوچک در آرزوی اینکه روزی بتواند دختر شایستهٔ جهان باشد، در مسابقه­‌ای به نام «خورشید خانم کوچک» شرکت کرده و پس از قبولی در مرحلهٔ اول باید راهی شهری دیگر شود. یک ربع اول فیلم به معرفی خانوادهٔ آلیو می­‌پردازد، پدر خانواده ریچارد (گرگ کینر) در حال اجرای کنفرانسی با موضوع موفقیت است اما هیچ استقبالی از صحبت‌هایش نمی‌­شود. برادر آلیو، دواین (پال دانو) به خاطر رسیدن به هدفش یعنی دانشکده­ٔ نیروی هوایی آمریکا با خانواده در سکوتی طولانی مدت به سر می‌­برد و وقتش را با ورزش و خواندن کتاب­‌های نیچه می­‌گذراند. شرال (تونی کولیت) مادر خانواده در حال برگرداندن برادرش فرانک (استیو کوریل) که به دلیل خودکشی مدتی را در یک آسایشگاه روانی تحت مراقبت بوده، به خانه است. از بهترین شخصیت‌­های فیلم، پدربزرگ با بازی آلن آرکین است که در خانه به همراه سایر اعضا زندگی می‌­کند و به مواد مخدر اعتیاد دارد و انحرافات اخلاقی هم در او مشاهده می­‌شود و در عین حال مربی و راهنما و بهترین دوست آلیو کوچولو در خانه است. افراد این خانواده که در مرز فروپاشی است به خاطر آلیو راهی این سفر یک روزه با ماشین فولکس واگن قدیمی‌شان می‌شوند و با وجود اتفاقات ناگهانی و سختی­‌های بی‌­شمار در نهایت هر کدام از اعضا به دیدگاهی جدید و همبستگی خارق­‌العاده‌­ای دست پیدا می‌­کنند.

در یکی از بهترین لحظات فیلم دواین پس از متوجه شدن حقیقتی که منجر به جا ماندن او از دانشکدهٔ خلبانی شده، از ماشین پیاده می‌شود و با فریادی بلند، سکوت طولانی و طاقت‌­فرسایش را می‌­شکند، شکستن سکوت دواین، شکستن دیوار بلند سردی و بی‌­اعتنایی است که میان اعضای خانواده کشیده شده و وقتی دواین با خواست خواهر کوچکش به ماشین بر­می‌گردد، روابط خانوادگی آنها دوباره پا می‌گیرد و شکوفا می‌­شود.

بازی فوق­العادهٔ پدربزرگ (آلن آرکین) و آلیو کوچولو (ابیگل برسلین) که هرکدام به ترتیب برندهٔ بهترین نقش مکمل مرد اسکار و بهترین بازیگر زن گلدن­ گلوب شدند، در کنار بازی­‌های خوب و روان دیگر بازیگران فیلم، فیلم­نامهٔ ساده اما بسیار جذاب، از دلایلی است که نباید این کمدی_درام دوست‌­داشتنی را از دست داد.

اگر به دنبال فیلمی می‌­گردید که به همراه خانواده با خیال راحت و حال خوب تماشا کنید، این فیلم ۱۰۳ دقیقه‌­ای را از دست ندهید. میس سانشاین کوچولو با شعار «بازنده کسیه که از برنده نشدن می‌­ترسه» برای شما لحظه‌­های شیرین و در کنار آن انگیزه و امید بسیار به ارمغان می‌­آورد.

منتشر شده در سایت آکاس

Leave a comment