پایانی بر لذّت‌های خشونت‌ آمیز

2

«یک‌بار دوست عزیزی چیزی گفت که خیلی به من آرامش می‌داد، جایی آن را خوانده بود. گفت موتسارت، بتهوون و شوپن هرگز نمردند بلکه به موسیقی تبدیل شدند؛ پس امیدوارم از این آخرین قطعۀ موسیقی لذت ببرید» این آخرین صحبت‌های خالق پارک و میزبانان یعنی فورد  با بازی آنتونی هاپکینز در انتهای فصل اول بود که تلویحاً به آنچه در فصل دوم این سریال قرار است اتفاق بیفتد اشاره‌‌ی رمزآلودی داشت.

فصل دوم سریال محبوب «وست‌ورد» (West World) یا «دنیای غرب» در سال 2018 از شبکه HBO پخش شد که همچون فصل قبلی خود با حرف و حدیث‌های زیادی همراه بود و علی‌رغم نقد‌های مثبت و منفی فراوان، توانست باز هم مورد توجه و علاقۀ مخاطبان خود واقع شود و آنها را برای شروع فصل سوم منتظر بگذارد، انتظاری که 25 اسفند ماه پایان پذیرفت و اولین قسمت از آخرین فصل آن منتشر شد. اپیزود هشتم از فصل دوم این سریال امتیاز قابل توجه 9.2 از 10 را از سایت آی‌ام‌دی‌بی دریافت کرد تا در کنار قسمت چهارم آن با امتیاز 9 از 10، بهترین قسمت‌های این فصل از منظر آی‌ام‌دی‌بی محسوب شوند.

وست‌ورد در فصل دوم خود نیز با حفظ شیوۀ روایی خود مانند فصل اول، داستانی چند‌وجهی را بدون توالی زمانیِ معمول پیش می‌برد. میزبانانی که به مرور توانسته‌اند به درجات مختلفی از خودآگاهی دست پیدا کنند، علیه خالقان خود شورش کرده و گلوله‌ای که دلوریس با آن، مغز فورد را متلاشی می‌کند، آغازگر یک تغییر می‌شود. برنارد با بازی شاهکار جفری رایت یکی از عوامل اصلی این پیچیدگی است. داستانی که از ذهن او روایت می‌شود، مخلوطی از خاطرات پراکنده و نامنظمی است که برنارد سعی میکند به‌خاطر بیاورد.

تندی نیوتون، نقش مِیو را به یکی از بهترین بازی‌های این سریال تبدیل کرده و در مسیر تکامل خود، ما را با یکی از قسمت‌های ناشناختۀ پارک آشنا می‌کند؛ دنیای سامورایی‌ها یکی از شگفتی‌های لذت‌بخش فصل دوم به شمار می‌آید که مِیو و همراهنش، تکرار خطوط داستانی خود را با تغییرات جزئی در میزبانان ژاپنی مشاهده می‌کنند‌.

وست ورد داستان خود را بر تغییر میزبان‌ها استوار کرده است و اساسا همین تغییر پذیر بودن را یکی از اصلی‌ترین وجوه تمایزشان با انسان‌ها می‌داند . دلوریس، دختر محبوب و مهربان مزرعه‌دار، در مسیر رسیدن به خودآگاهی خود را تغییر داده و به یک قاتل تمام عیار تبدیل می‌شود. تغییراتی که قربانیانی در پی دارد، تد با بازی جیمز مارسدن از جملۀ آنهاست.

لذات خشونت‌باری که انسان‌ها را در طول حیات پارک به آنجا می‌کشانده، این‌بار فرجامی خشونت‌بار به همراه دارد و موجوداتی که در ابتدا برای لذت بردن خود خلق کرده بودند، قاتل جانشان می‌شود. اما در پسِ این‌همه خشونت عریان، انسان‌ها به دنبال انتقال خود به بدن میزبان‌ها نیز هستند اما جاودانگی، آرزوی تمام اعصار بشر، اینبار پایان خوش‌آیندی ندارد. وست ورلد از یک بهشت مجازی نیز رونمایی می‌کند، بهشتی که آرنولد قولش را به میزبانان داده اما این فورد است که آن را تحقق می‌بخشد و سکانس انتقال میزبانان به آن را به یکی از به‌یادماندنی‌ترین سکانس‌های فصل دوم بدل می‌سازد.

در نهایت فقط چند میزبان می‌توانند از پارک خارج شوند و آغازگر اتفاقات جدیدی در فصل سوم این سریال علمی-تخیلی باشند که بازیگران جدیدی نیز به آن اضافه شده‌اند که می‌توان به حضور قطعی آرون پال بازیگر سریال برکینیگ بد اشاره کرد .

به خلاف فصل اول، در این فصل بیشتر شاهد افت خیز در کیفیت اپیزود‌ها هستیم که برخی از آن‌ها را حتی می‌توان ضعیف قلمداد کرد. عوامل سازندۀ سریال که از فلش‌بک به‌خوبی در روایت فصل نخست بهره برده‌اند، در فصل دوم در بسیاری موارد نتوانسته‌اند به‌خوبی از این قابلیت استفاده کرده و در نتیجه پیچیدگی‌های تصنعی برای مخاطب آزاردهنده می‌شود. به همان میزان که پایان‌بندی فصل اول دقیق، جذاب و غیر قابل پیش‌بینی طراحی شده بود، انتهای این فصل نتوانست نظر مثبت بسیاری از منتقدین را به‌دست آورد هرچند که مخاطبان این سریال محبوب می‌توانند به بازگشت وست‌ورد به روزهای اوجش در فصل سوم امیدوار باشند.‌

Leave a comment